Kurban Bayramı ilk gün...
Sabah kalkıp ailecek bayramlaşıp kahvaltımızı yaptıktan sonra bizim için sıradan ve evde geçirmemiz gereken klasik bir pazartesi günüydü.
2si baştan sona olmak üzere 5 film ve 2 bölüm de heroes izledim bu evde geçen günde...
Annie Hall,(1977) Woody Allen'in çektiği oscarlı bir komedi; fakat film o kadar ağırdı ki başta türkçe izlerken anlamadım, ingilizceye çevirdim alt yazı olmayınca ondan da sıkıldım :D bu arada yemek fln derken film kaçtı... Tekrar izlemeyi deneyeceğim
Guarding Tess, (1994) Nicholas Cage ve Shirley MacLaine'in başrollerinde oynadığı, eski ABD başkanının huysuz karısı ile işinde çok iyi koruması arasında geçen komik olaylardan bahseden bir filmdi. Ailecek çok eğlendik.
40 Days and 40 Nights, (2002) bunu izlemiştim ama kardeşim izlerken araa bakarak filmi hatırladım, öylesine eğlencelik bir film
0... Çocukları, (2006) filmin ilk bir saatini Özge'nin izlediği film nedeniyle izleyemedim, ama zaten izleme amacımın biraz da filmde oynayan ispanyolca hocam Marc'ı görmek olduğunu, onun da bir başta bir sonda rol aldığını bildiğimden sondaki kısımda izleyebildim :D
O Brother, Where Art Thou?, (2000) bu da George Clooney'in başrolde olduğu 1900'lerin amerikasında, üç mahkumun kaçış öyküsünü anlatan eğlenceli bir filmdi...
Filmlerin dışında telefonla Türkiye'nin pek çok ili ile çeşitli bayram kutlamaları yapıldı, bayram ziyareti olarak da Nilgün Halam'lar geldi. Ama ne kutlama ne ziyaret olarak bayramı hissedemediğimden fazla içine girmedim ben bu bayram olayının...
9 Aralık 2008 Salı
Bayramın İlk Günü
4 Aralık 2008 Perşembe
Kara Kitap
Sonunda Orhan Pamuk'un 1985-1989 yılları arasında yazıp, 1990 yılında yayınladığı Kara Kitap adlı romanı bitirdim. Zaman zaman çok zevk alıp kendimi bile şaşırtan bir hızla okudum, zaman zaman da okurken sıkıntıdan uykum gelmeye başlayıp atlaya atlaya bir şey anlamadan okudum ama sonunda bitirdim. Şimdi de kitapta hoşuma giden cümleleri buraya yazayım kalıcı olsun dedim :)
Şimdi baktığımda daha sonra bu kendi olmaya çalışma çabaları insanı bunaltıyor, buraya yazarken sıkıldığımı itiraf etmeliyim, ama ilk okuduğumda çok hoşuma gitmişti...
Kitabın birinci kısmının 16. bölümü "Kendim Olmalıyım"dan:
"Kendim olmazsam onların olmamı istedikleri biri oluyorum ve onların olmamı istedikleri o insana hiç katlanamıyorum ve onların olmamı istedikleri o dayanılmaz kişi olacağıma hiçbir şey olmayayım ya da hiç olmayayım daha iyi, diye düşünüyorum."
"İnşallah bir gün başarılı olacak"
"Çok çalıştı ve yıllar sonra başarılı oldu, diye gördükleri kişi oluyorum ve daha kötüsü, ben de kendimi başka türlü göremediğim için, bu hiç sevemediğim kişilik etimin üstüne çirkin bir deri gibi yapışıyor."
Kitabın birinci kısmının 17. bölümü "Beni Tanıdınız mı?"dan:
"Böylece hayatımın ilk yarısını bir başkası olmak istediğim için kendim olamadan, ikinci yarısını da kendim olamadığım yıllar için pişman olduğum için bir başkası olarak geçirecektim."
"Hiç kimsenin kendisi olamayacağını bir daha hiç unutulmayacak kesin bir bilgi gibi öğrenmiştim artık"
Kitabın ikinci kısmının 7. bölümü "Harflerin Esrarı ve Esrarın Kaybı"ndan:
"Allah'ın asıl niteliğinin bir 'gizli hazine', bir 'kanz-i mahfi', bir esrar olduğuna ilişkin sayfalarca yazı okudu. Bütün sorun bu esrara ulaşabilmenin yolunu bulmaktı. Bütün sorun esrarın her yerde, her şeyde, her nesnede, her insanda görüldüğünü kavramaktı. Dünya bir ipuçları deniziydi; her damlasında arkasındaki esrara varacak bir tuz tadı vardı. "
Kitabın ikinci kısmının 16. bölümü "Şehzadenin Hikayesi"nden:
"İnsanların en büyük zevki, öteki insanları kendilerine benzetmek,"
"Acıklı ve sefil ve zavallı olalara acıdığı için etkilenir insan,"
"Sıradan ve özelliksiz olanlardan, biz de sonunda onlarla birlikte sıradan ve özelliksiz olmaya başladığımız için etkileniriz,"
"Bir kişilikleri olanlardan, saygıyı hak edenlerden de, farkında olmadan onları taklit etmeye başladığımız için etkileniriz."
"Başkalarının hikayeleriyle mutlu olabilen bütün milletler yıkılmaya, yok olmaya, unutulmaya mahkumdular."
Şimdi baktığımda daha sonra bu kendi olmaya çalışma çabaları insanı bunaltıyor, buraya yazarken sıkıldığımı itiraf etmeliyim, ama ilk okuduğumda çok hoşuma gitmişti...
Kitabın birinci kısmının 16. bölümü "Kendim Olmalıyım"dan:
"Kendim olmazsam onların olmamı istedikleri biri oluyorum ve onların olmamı istedikleri o insana hiç katlanamıyorum ve onların olmamı istedikleri o dayanılmaz kişi olacağıma hiçbir şey olmayayım ya da hiç olmayayım daha iyi, diye düşünüyorum."
"İnşallah bir gün başarılı olacak"
"Çok çalıştı ve yıllar sonra başarılı oldu, diye gördükleri kişi oluyorum ve daha kötüsü, ben de kendimi başka türlü göremediğim için, bu hiç sevemediğim kişilik etimin üstüne çirkin bir deri gibi yapışıyor."
Kitabın birinci kısmının 17. bölümü "Beni Tanıdınız mı?"dan:
"Böylece hayatımın ilk yarısını bir başkası olmak istediğim için kendim olamadan, ikinci yarısını da kendim olamadığım yıllar için pişman olduğum için bir başkası olarak geçirecektim."
"Hiç kimsenin kendisi olamayacağını bir daha hiç unutulmayacak kesin bir bilgi gibi öğrenmiştim artık"
Kitabın ikinci kısmının 7. bölümü "Harflerin Esrarı ve Esrarın Kaybı"ndan:
"Allah'ın asıl niteliğinin bir 'gizli hazine', bir 'kanz-i mahfi', bir esrar olduğuna ilişkin sayfalarca yazı okudu. Bütün sorun bu esrara ulaşabilmenin yolunu bulmaktı. Bütün sorun esrarın her yerde, her şeyde, her nesnede, her insanda görüldüğünü kavramaktı. Dünya bir ipuçları deniziydi; her damlasında arkasındaki esrara varacak bir tuz tadı vardı. "
Kitabın ikinci kısmının 16. bölümü "Şehzadenin Hikayesi"nden:
"İnsanların en büyük zevki, öteki insanları kendilerine benzetmek,"
"Acıklı ve sefil ve zavallı olalara acıdığı için etkilenir insan,"
"Sıradan ve özelliksiz olanlardan, biz de sonunda onlarla birlikte sıradan ve özelliksiz olmaya başladığımız için etkileniriz,"
"Bir kişilikleri olanlardan, saygıyı hak edenlerden de, farkında olmadan onları taklit etmeye başladığımız için etkileniriz."
"Başkalarının hikayeleriyle mutlu olabilen bütün milletler yıkılmaya, yok olmaya, unutulmaya mahkumdular."
Dönen Dünya
Nereye gidiyoruz...
Çevremizde ya da bize çok uzaklarda olan olaylar...
Ne durumdayız?
Milyonlarca insan açlıktan hastalanıp ölürken, ya da geçmişteki nefret yüzünden masum insanlar öldürülürken hiçbir şey yapmıyoruz, yapamıyoruz...
Özellikle büyük şehirlerde herkes kendi derdinde, böyle olunca da gereksiz bir mutsuzluk kaplıyor içimizi. Aslında doğru olan insan olmanın gereği olarak birbirimizi yalnız bırakmamamız, ama biz bırak sadece insan diye yardım etmeyi yakın çevremize ve akrabalarımıza ne kadar vakit ayırıyoruz...
Bir şekilde yolunu bulup yardıma ihtiyacı olanlara yardım etsek bu anlamsız mutsuzluğumuz yok olur mu?
Olur bence, ama iş yapmaya gelince hiçbirimizin vakti yok...
Vakit yaratmak gerekiyor bir şekilde yapılması gerekenlere, ama nasıl ?
Çevremizde ya da bize çok uzaklarda olan olaylar...
Ne durumdayız?
Milyonlarca insan açlıktan hastalanıp ölürken, ya da geçmişteki nefret yüzünden masum insanlar öldürülürken hiçbir şey yapmıyoruz, yapamıyoruz...
Özellikle büyük şehirlerde herkes kendi derdinde, böyle olunca da gereksiz bir mutsuzluk kaplıyor içimizi. Aslında doğru olan insan olmanın gereği olarak birbirimizi yalnız bırakmamamız, ama biz bırak sadece insan diye yardım etmeyi yakın çevremize ve akrabalarımıza ne kadar vakit ayırıyoruz...
Bir şekilde yolunu bulup yardıma ihtiyacı olanlara yardım etsek bu anlamsız mutsuzluğumuz yok olur mu?
Olur bence, ama iş yapmaya gelince hiçbirimizin vakti yok...
Vakit yaratmak gerekiyor bir şekilde yapılması gerekenlere, ama nasıl ?
1 Aralık 2008 Pazartesi
Boğulmak
Yaşlanmak
İnsanlar yaşlanınca ne yapar?
Benim yanımdakiler yemek yiyor, uyuyor, konuşuyor, toplasan 1km etmeyecek miktarda yürüyor, günlük ev işleri yemek-temizlik fln yapıyor...
Geçen yıl tanıştığım annemin halası yemek yiyor, uyuyor, namaz kılıyor, dua ediyor (hatta o kadar şeker ki bizdeyken televizyonda koşu mu ne bir spor dalıyla ilgili yarış vardı ordaki türk için dua ediyordu)
Sabahları uyanıp da sahile inersem gördüklerim tüm insanların yaşamak için yaptıklarının yanında yürüyor, koşuyor, sahile konan spor aletlerinde garip hareketler yapıyor... Bir de kalabalık grup halinde geliyorlar, onlar da çok şeker
Mutlular mı... Eğer çocukları torunları varsa oyalanacak gerçek sebepleri olduğu için bence evet, ama ya yalnız olanlar... Hele bir de eşini kaybedenler...
Hayat zor, yaşlılık muhtaç olmak daha da zor
Benim yanımdakiler yemek yiyor, uyuyor, konuşuyor, toplasan 1km etmeyecek miktarda yürüyor, günlük ev işleri yemek-temizlik fln yapıyor...
Geçen yıl tanıştığım annemin halası yemek yiyor, uyuyor, namaz kılıyor, dua ediyor (hatta o kadar şeker ki bizdeyken televizyonda koşu mu ne bir spor dalıyla ilgili yarış vardı ordaki türk için dua ediyordu)
Sabahları uyanıp da sahile inersem gördüklerim tüm insanların yaşamak için yaptıklarının yanında yürüyor, koşuyor, sahile konan spor aletlerinde garip hareketler yapıyor... Bir de kalabalık grup halinde geliyorlar, onlar da çok şeker
Mutlular mı... Eğer çocukları torunları varsa oyalanacak gerçek sebepleri olduğu için bence evet, ama ya yalnız olanlar... Hele bir de eşini kaybedenler...
Hayat zor, yaşlılık muhtaç olmak daha da zor
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)